الان رفتم اون ته مه های وبلاگ دوستان

یکجورایی قلبم تکان می خورد و توان تحملش را ندارم

کسانی که در ذهن من زندگی می کردند و حالا دیگر معلوم نیست کجا و در چه حالیند و من تا قبل از مرور نامشان در لیست به یادشان نبوده م... اینجاش تلخه

یاد اون هایی که بودم هم چه فرقی میکنه

راهی نیست که بهشون بگم خوشحال می شم اگر برگردید(برم کامنت بذارم؟تیری در تاریکی) (آخه با بعضیا رودرواسی داشتم!)

خوشحال می شم اگر بدونم خوشحالید و این ننوشتن به خاطر مشغولیت های خوبیه

دعا می کنم تک تکشون برقرار و عاقبت به خیر باشند